May isang batang donut na mahilig lumabas ng bahay at makipaglaro sa mga kaibigang tinapay. Di maiwasang mag-alala ang mga magulang kaya bago sya payagang makaalis…
Matapos mabunggo ng mga pasas si Okrang Okrayera, ay sinungitan sila nito at itinaboy paalis.
Patuloy na naglakad-lakad ang tatlong magkakaibigang pasas sa may hardin.
litrato mula sa google
Alas Onse ng gabi, ang oras na dapat natutulog na ang mga bata. Tahimik na rin sa may plaza at kalsada.
Ngunit iba ang sitwasyon sa bahay nila Jenny.
“Ay kalabaw!!! Nasaan si Jenny?” Sigaw ni Aling Pasing, ang nanay ni Jenny na tila naalimpungatan.
litrato mula sa google
“Coo-coo! Coo-coo!” Malakas na ingay mula sa alarm clock ni Jason.
“Umaga na!!! Goodmorning Gundam!” Maligayang pagbati ni Jason sa kanyang laruang Gundam na nakalagay sa headboard ng kanyang kama. Kinuha niya ito at itinaas sa ere.
“Wooohoooo!!! Lipad na tayo Gundam!!! Yey!!! Aliw na aliw na sigaw ni Jason habang nakahigang naglalaro.
Isang araw sa ilalim ng karagatan ay may isang bochog na isda. Sya si Bocha. Mahilig sya maglaro, magliwaliw, at sya ay maloko.
Isang araw sa may kakahuyan, nakaisip ang mag-inang mammoth na gumimik.
Hindi gimik na magliliwaliw… Gimik na panloloko.
Sa ikatlon’g taon’g anibersaryo ng Damuhan sa darating na ika-30 ng Hunyo, 2011, tatlong bloggers ang bibiyaan ng munting regalo. Ito ay ang pagkakaroon ng kanilang sariling domain. You know, dot com. Ito ay bilang pasasalamat sa walang sawang pagbisita at pagbasa ng aking mga entries sa blog na ito. At siyempre, libre ito! Wala ka’ng babayaran kahit utang na loob. Hahaha. Kaya heto na ang mga panuntunan at paraan ng pagsali:
MGA PANUNTUNAN
Tulad ng nabanggit, Tatlon’g blogero ang magkakaroon ng sarili nilang domain (paulit-ulit?)
Ang domain ay good for 3 years. (kasi nga 3 years na ang Damuhan. kuha mo?)
Dating gawi, ito ay para lamang sa mga bloggers sa kahit anumang kategorya maliban sa PORN (iba ang Adult sa Porn).
Pasok ang mga nasa Blogger at WordPress na platforms.
Ito ay para lamang sa mga Pinoy na naninirahan sa loob at labas ng bansa.
Ang domain ay TRANSPERABLE pero hindi KONBERTIBLE sa cash.
Kailangang ang blogger na sasali ay at least 5 months ng nagbablog. Ganunpaman, kung sakaling manalo, pwede ito’ng itransfer sa baguhang blogger o sa inyong bagong blog.
Kung meron man ako’ng kamag-anak sa blogging, sila ay hindi pwedeng sumali.
PARAAN NG PAGSALI AT BILANG NG ENTRY
Magkomento lamang sa post na ito kalakip ang mga sumusunod na impormasyon.
Pangalan o Alias
Blog at URL
email address
Magkakaroon kayo ng ISANG ENTRY. Isang blog lang bawat entry. Ang mga multiple comments ay ikokonsiderang isang entry lamang.
Pero kung gusto ninyong magkaroon ng additional 1 ENTRY (optional, hindi pilitan):
i-blog lamang ang MUNTING PAKULO 3 sa inyong mga blogs at isama ang link ng inyong post sa inyong magiging komento dito sa post na ito.
Samakatuwid, ang komento na naglalaman ng PANGALAN/ALIAS, BLOG/URL at EMAIL ADDRESS ay may isang entry samantalang ang komento naman na naglalaman ng PANGALAN, BLOG/URL, EMAIL ADDRESS at LINK NG POST TUNGKOL SA MUNTING PAKULO ay magkakaroon ng DALAWANG ENTRIES. To summarize:
1 ENTRY
Pangalan o Alias
Blog at URL
email address
2 ENTRIES
Pangalan o Alias
Blog at URL
email address
LINK NG INYONG POST TUNGKOL SA MUNTING PAKULO
sa mismong site ng damuhan po
http://www.damuhan.com/2011/06/munting-pakulo-3-pang-ikatlong.html
ano pang iniintay nyo? sali na! lels
MONDAY MONDAY MONDAY
Kakamadali kong tumae, tapos nag ayos ng buhok, tapos lumabas ng bahay, tapos sumakay ng tricycle, tapos kinapa ang wetpaks. Napa – Oh noes ako!!! Parang lumiit yataa… wala ang wallet!!! TSK
Umandar na tricycle. Nagpanic na ko. Binuka ko loob ng bag ko, wala ko nakita. Pinagkabuka-buka ko pa. Ayun may 10pesho coin. Yis. Pwede na ko makasakay ng jeepne pagkatapos mag-LRT-2 Line 2 galing anonas hanggang recto kase meron pa ko stored value ticke. May 40 pesos pang laman. Madaeng sakay pa magagawa neto.
Pagkababa namen ni mommy ng tricycle, sumakay kami ng jeep. Mommy ako hiram bente ako wala barya. Agad bigay mommy bente aken, ako saya. Ako dating office wala hirap.
LUNCH TIME!!!
Pagkatapos kong ipaalam saking mga prends kung gaaano ko ipinamalas ang pagiging “KULANG-KULANG” ko na parang bespren ni spongebob yung tulo-laway yung nakatira sa ilalaim ng bato… Nacompute ko na ang lahat ng daladala kong pera.
Isang bente pesos na bill na papel na may Manuel El Quezon na parang bumata ang itsura. EH?
Tapos mga baryang coins. Mga 23 pesos. Sakto pamasahe pauwi. 8 pesos sa dalawang jeep, 7 pesos sa tricycle. May stored value ticket ba ko, nasabi ko na ata kanina.
TOTAL na dala ko ngayon = 43Pesos
SA LOOB-LOOB KO, DI AKO MANGUNGUTANG! KAYA KO MABUHAY DITO SA OPIS NG BUONG ARAW NA DI NANGUNGUTANG.
Lumabas na ko, pumunta ko sa tinitindahan ni Aling Nida, (Aling Nidz for short). Bumili ako ng apat (kwatro / four) na spansish breads, four pesos bawat isa, so kung bumili ako ng apat, tapos apat na pesos ang isa, tapos may benteng buo akong hawak tapos binayad ko tapos 4 pesos ang isang tinapay tapos 4 ang binili ko… may natira saking 4 pesos pa. Teka double check ko.
4 pesos nga. Pero nauuaw ako what to do what to do!!!
Buti na lang to the rescu yung water station ng company. 9pesos isang litor, 4.50 naman kapag refil ng isang liter. Merong ako isambote sa cabinet ko sa luob. Yes! Pero short ako ng cash. coins pala. kulang ako fifty cents!
OPERATION UTANG!!!! JOKE!
ulet ulet…
OPERATION HALUKAY BAG!!!!
After five minutes, may naghello saken na dalawang 25 cends. Yes! Napa yahoo talaga ko. Sakto!!! May pang-inom na ko ng tubeg na malameg! Problem Solved! Mabubuhay na ko for the rest of the day!!!
Onga pala, onga pala, onga pala, ngayon ko dapat icaclaim yung pera na nakuha ko dahil sa isa kong blog na ano. Kaso, wala! Wala yung wallet ko! Nandon ang Company ID ko! Anong gagawin ko!
LESSON LEARNEDD
Pag-uwi ko mamaya dedederecho talaga ko sa rep namen tapos kukuha ng pagken tapos lulutuen tapos kakainen tapos tatae ulet. Ang hirap pala talaga maiwanan ng wallet. Totoo nga yung kasabihang mabuti ng manakawan, kesa masunugan. Tsaka yung kasabihang aanuhin mo ang balyena, kung ala-rebecca black naman ang itsura.
KEMALAS-MALAS lang talaga. SUS! SUS! isa pang SUS!
Oh yeah, half day ako ngayon holiday. 2pm ang uwi ko kaya naman dumeretso ako sa gateway para magfamily day, minus dalawang kapatid.
Balak ko kase mag-avail ng lite 350 plan sa SUN. Yung may libreng celphone. Tapos 350 per month ang babayaran. Naka line na yung phone sa sun, tapos may free 200+ text to other networks every month.
Naghanap kami syempre ng SUN establishment sa Gateway. Wala. Lumabas kami. Pero bago lumabas, may nakita akong 3-4 year old na bata. Tumakbo paakyat sa pababang escalator. Ayun naplakda bago makaakyat.
To the rescu ang tatay. Lumapit, itinayo ang anak sabay malakas na palo sa pwet. Napa WOAH talaga ko. Pero may part two pa. Yung nanay na may kausap sa phone, tumakbo papalapit sa bata, habang nagcecelphone pa din sa tenga, sabay sinampal ang bata sa pisnge.
Talaga nga naman. No comment na lang.
Pumunta kame ng SM Cubao, Cyberzone. Nilibot paikot. Hinahanap kase namin yung nakita naming laptop na ASUS na 17k lang. Di namin mahanap, sarado pa mismo yung store ng ASUS.
Tinawagan ni daddy si kuya. Pinahanap sa internet kung saan may SUN CELLULAR establishment dito sa ARANETA…
Sa Alimall pala meron.
Ayun na nga at nag-apply kami. POOR SERVICE. Yun lang masasabi ko. Pagkatagal-tagal talaga. Yung isang lolo nga parang manghahampas na ng payong sa pagkainip. Yung isa namang manong eh 2:30 pa raw sya nandon. Anong oras na, 4:00 na.
Tapos yung nagaccomodate pa samin eh bugnutin, di marunong ngumite. Pano sya makakabenta non o pano nya i eeentertain ang customers? Distracting pa yung tutsang nya sa ilong. Ang haba abot lips.
Sa tagal-tagal ng inintay, ayun naman at approved na at activated na ang bago kong sim! Oh yeah. Ang libreng phone eh yung SAMSUNG CHAMP. Di ko pa sigurado kung si mommy o daddy ang gagamit. Nakakaaliw lang kase may stylus. Yung parang ballpen na tinutusok tusok sa screen. Mukhang susyalin lang.
Pagkatapos dito sa POOR SERVICE na SUN CELLULAR establishment dito sa ALIMALL, ARANETA, dumeretso kami sa TED’s BATCHOY. Syempre treat ko, syempre di ko na sasabihin kung baket. Hohoho.
Umorder kami ng tig-iisang Batchoy. Yung may isaw daw na toppings. Di ko tinikman, takot ako. Pinarte ko kela mommy at daddy. Pati yung mga balumbalunan binigay ko rin sa kanila. Sulit naman dahil sa 88 pesos bawat isa eh ang sarap-sarap naman talaga. Pero halata ata nila na mas gusto ko dun sa katabi… sa KFC. Di daw ako sanay kumain sa pinoy resto.
Weh
Pero ayun. Hanggang ngayon gabi nga, di pa ko nagdidinner. Ang bigat pala sa tyan netong Batchoy ni Ted. Sulit na sulit nga ang 88 pesos para mabusog ng buong araw.
Pagkatapos nitong kainan eh derecho kami sa SHOPWISE. Yung supermarket.
Kelangan kami maka abot ng 2000 pesos para maging libre ang parking namin dito sa SHOPWISE. Dahil magagaling kami tumansta at magaling kaming magmental math, umabot ang bill namin ng 3300 pesos. Ang husay.
Pero for a year na yung nabili namin. LELS. Basta sapat na para mabuhay.
Excited na ko mag conference-call. Unlimited SUN na ko eh. Yahoo!!!
Confe tayo mamaya!
Teka nabanggit ko bang Araw ng Kagitingan ngayon, at Holiday?
Tandang-tanda ko pa nun, Filipino Subject, 1st year college. Habang nagdidiscuss ng lesson yung teacher naming mukhang bisugo, kami naman tatlong magbabarakda e busy sa maitim na balak sa mga classmates.
Sobra talaga kong ninerbyos nung isang gabe. Bigla na lang nagising sila daddy at mommy. Tapos may maingay. Pinakinggan kong mabuti yung tunog. Habang papalapit ako sa pinanggagalingan ng tunog….
Naisip ko lang, tignan ko yung multiply account ko.
Dito pala kasi ako nagsimulang magblog. Ayun.
O eto nga nakita ko yung entry ko. Natatawa na lang ako habang binabasa ko.
Di ko rin maisip na naisulat ko talaga to. Parang lalungs(wala lang).
Eto…
Continue Reading
/a>
Manila Time
