Bocha at Talaba

Isang araw sa ilalim ng karagatan ay may isang bochog na isda. Sya si Bocha. Mahilig sya maglaro, magliwaliw, at sya ay maloko.

Kaarawan ngayon ni Bocha at may natanggap syang padalang regalo mula sa tatay nyang sumakabilang bahay. Isa itong flashlight.

Sa labis na pagkatuwa ay agad syang gumala dala-dala ang kanyang flashlight. Inilawan ang lahat ng kanyang makita sa paligid. Kitang-kita sa kanyang mukha ang pagkasabik. Pinuntahan nya ang iba pang lamang-dagat para ipagmayabang ang flashlight.

Bocha: Panish naman kayo sa bago kong laruan. Flashlight to. O diba ang ganda ganda! Teka nga at bubuksan ko. Ayan!!! Laro tayo pulis-pulisan. Ako ang Pulis, ifaflashlight ko kayo kase mga magnanakaw kayo kunyaye lels.

Talaba: Onga nakakasilaw, teka wag mo itapat  sa face ko. 

Pusit: Bampira ka ba Talaba? Baket takot ka sa liwanag? Sige Bocha ilawan mo pa si Talaba. Bohahahaha!

Talaba: Waggg!!!

Bocha: Sisilipin ko lang naman kung may pempols ka. Dali na. 

Talaba: Nakakasilawwwwwwwwwwwwwwww Tama naaaaaaaaaaaaaaa!!!

Bocha: Huwaw!!! Wahahahaha!!! Kaya pala nagtatago ka sa shell!!! Pusit!!! Alam ko na sekreto ni Talaba!!!

Talaba: Wagggg… Huhuhuhuhu

Pusit: Ano! Dali! Dali! Ano yun Bocha?

Bocha: Malaki ilong ni Talaba!!!! Ilong Ranger!!!! Mascot ng Neozep! Lelelelelelelels!!!

Nagtawanan sina Bocha at Pusit, pati na rin ang mga bagong dating na mga uzi. Usisero’t usiseras.

Pagkatapos tumawa ng wagas na wagas, si Bocha ay maligalig na gumala ulit at naghahanap ng mapagkakatuwaan. Tinututukan ng flashlight ang mga kapansanan ng mga lamang dagat at kasabay nito ang pamamahiya.

Samantala, dahil sa labis na kahihiyan, may naisip si Talaba. Dinayo nya ang ikalimampung burol ng mga buhangin, at sumangguni sya sa Diwata ng Karagatan.

 Diwata: Anong maipaglilingkod ko sayo Talaba?

Talaba: Huhuhuhuhu…. Nipagtatawanan po ako ng mga lamang dagat doon sa amin. Nalaman na kasi nila ang sekreto kong pagkalaki-laking ilong. Niyurakan nila ang pagkatalaba ko Ate Charo.

Diwata: E diba naitatago mo naman iyon sa loob ng iyong shell? May nagbuka ba ng shell mo?

Talaba: Ni flashlight po kasi ako ni Bocha. Tapos ipinagkalat sa iba, tapos nilalait-lait na nila ko, tapos, tapos… huhuhuhu

Diwata: Tahan na Talaba…

Talaba: Gusto ko po sana, pabawasan tong ilong ko. Kung kaya ko lang magpaopera…
Kung pwede po sana gawan nyo ng paraan. Kahit gamitan mo ng magic mo po. Please… Ibibigay ko ang perlas ng silangan ko. 

Diwata: Talaba, iyang ilong mo ay huwag mong titignan bilang isang kapansanan. Isa yang handog sayo, kaya pagyamanin mo. Gamitin mong vacuum cleaner ng mga lumot. Biro lang.

Talaba: Hahahaha Diwata: Ayan, wag ka na malungkot, pinapatawa lang kita. Hindi solusyon ang pagbabago mo ng anyo. Hmmmm… may naisip akong paraan. Tuturuan ko ng leksyon yang si Bocha. 

Isang umaga pagkagising ni Bocha dahil sa pagtilaok ng mga sea horse…

Bocha: Goodmorning flashlight ko!!! Teka!! Asan ang flashlight ko!!!! Teka ano tong tumutubo sa bunganga ko?

Biglang tinubuan ng malalaking pangil si Bocha.

Tinig ng Diwata: Nabalitaan ko sa mga lamang-dagat ang iyong mga pinaggagagawa. Parurusahan kita sa ngalan ng buwan! Tutubuan ka ng malalaking pangil. Magsisilbi yang paalala sa iyong mga ginawang pananakit ng damdamin ng mga lamang-dagat na may mga kapansanan.

Bocha: O hindeeeee!!!!!! WahhhhH!!!!!

Tinig ng Diwata: At hindi lang yan, para maslalo nilang masilayan ang iyong pagbabagong anyo, ang flashlight mo ay ilalagay ko sa iyong ulo. Magsisilbi yang liwanag upang ikaw ay makita kaagad ng mga lamang dagat kahit sa malayo para ikaw ay maiwasan.

Bocha: Huhuhuhuhuhuhuhu Di na po ako uulet… Huhuhu Ayokong magkaroon ng kapansanan. Daliang hinanap ni Bocha si Talaba upang humingi ng tawad, baka sakaling bumalik ang dati nyang itsura.

Pinuntahan nga ni Bocha si Talaba habang ito ay naglalaro ng pick up sticks mag-isa.

 Bocha: San ka ba galing? Kanina pa kita hinahanap Talaba.

Talaba: Wag kang lalapit! Sino ka!!! Di ako ang kumain ng Piyaya! Hindi ako! Hindi ako!!!

Bocha: Anong Piyaya? Ako ito!! Di mo ba ako nakikilala? Ako si Bocha!!

Talaba: Omegad!!! Bocha Yabang? Ikaw ba yan? Anyare sayo?

Bocha: Pinarusahan ako ng Diwata. Gusto ko sanang magsorry sayo. Magsosorry ako sayo di dahil sa gusto kong mawala ang sumpa. Magsosorry ako dahil sa nagsisisi na ako at nasaktan kita sa mga nagawa ko.

Talaba: A-a- ayos lang… tanggap ko na naman na ga-higante ang oh noes ko. Naitatago ko pa naman sa loob ng shell. 

Bocha: Buti ka pa… eh ako tignan mo ko… tignan mo ang mga kapansanan ko. Mukha na kong taga karnabal. Kung may shell lang ako tulad mo, maitatago ko lahat ng mga to.

Talaba: Ano ka ba Bocha, tulad nga ng sabi sakin ng diwata… na huwag mong tignan yan bilang isang kapansan, kundi isang handog ng bathala. Maaaring di kaaya-aya tignan ngunit paniguradong iyan ay magiging kapakipakinabang.

Bocha: Ganon ba? Maraming maraming salamat sayo Talaba. Super Sorry na talaga. Prends na tayo. 

Talaba: Kalimutan mo na iyon. Halika at isasama kita sa ating mga kaibigan at maglaro na tayo ng chinese garter. Tapos punta tayo Baguio. Tapos bisitahin natin ang mga Mammoths. 

About these ads